ตื่นแต่เช้าตรู่ไปทำงานรับใช้ชาติ!! กรรมการเลือกตั้งเป็นหน้าที่อันหนักหน่วงเหลือเกินสำหรับวันอาทิตย์แบบนี้

            คนมาใช้สิทธิ์กันเยอะดี น่าภูมิใจแทนผู้ใหญ่บ้านที่ลูกบ้านกระตือรือร้น แต่คนทำงานนี่เหนื่อยนะคะ T_T วันนี้ผื่นขึ้นตัว คาดว่า .. ไมต้องคาดละ ชัวร์แน่ ๆ ว่าแพ้อาหารทะเล กินมาติดกัน 3 วันเต็ม ๆ ตอนแรกมันไม่เป็นไร ก็นึกว่าไม่แพ้หรอกมั๊ง กินเพื่อเพิ่มสารอาหาร สิวขึ้นนี่อนาถใจสุดละ เป็นคนผิวแพ้ง่าย เปลี่ยนแป้ง เปลี่ยนน้ำล้างหน้าหน่อยก็ไม่ได้ นอนดึกทีก็โผล่ แต่ถ้าแพ้อะไรจะต่างตรงที่ขึ้นที่หนังหัว และต้นคอ ท้ายทอย ด้วย สรุปว่าช่วงนี้หยุดกินโดยสิ้นเชิง ไม่อยากไปหาหมออีก เพราะว่าหมอประจำที่คลินิคปรีชาพล สวย ๆ น่ะเค้าย้ายไปขอนแก่นแล้ว (เกี่ยวมั๊ย)

            ทำงานวันนี้ยังคิดถึงการเลือกตั้งครั้งแรกอยู่เรื่อย ๆ นั่งอยู่ที่เดิม ตำแหน่งเดิม เวลากลางวันของวันนั้นปลาโทรหา แต่รับสายไม่ได้ เจ๊ส่งข้อความมาดุ ตอนเย็นโทรหาพี่รอง ไม่กล้าโทรหาเจ๊ กลัวโดนด่า ตอนเย็นของวันนั้นเป็นวันที่ฉันปวดหัวกับเรื่องที่บังเกิด แต่ฉันรู้สึกว่ามันเป็นวันที่ฉันมีความสุข วันที่ใจสั่นไหวจนเหมือนหล่นหาย มันคงลอยไปหาปลายสาย ไร้การควบคุม ถึงมันจะไม่ค่อยดีนักก็เถอะ ... ฉันก็แค่นึกถึง ...

            ตอนเย็นป่วยจิต ปวดหัว แทบอ้วก!!! แม่กับพ่อซื้อทุเรียนมากิน เพราะคิดว่าฉันคงกลับค่ำเหมือนวันนั้น ตอนนั่งกินข้าวแม่เอาทุกเรียนไปไว้ในเครื่องซักผ้า ปิดฝาสนิท ไม่ให้กลิ่นเล็ดลอด ข้อห้ามของฉันคือ ห้ามเอาเข้าตู้เย็น และตู้กับข้าว ห้ามเอาเปลือกทิ้งถังขยะในบ้าน และซื้อมาต้องกินให้หมดภายในครั้งเดียว พ่อกับแม่เอามากินตอนที่ฉินกินข้าวอิ่มแล้ว อาบน้ำ และหมกตัวอยู่ในห้อง หนีกลิ่นมรณะ

            ไอ้เด็กป่านโทรมาหา ทามาชนกันกับชาย ช. ฉันรับสายเด็กก่อนเพราะไม่อยากคุยกับอีกคน เด็กติดฉันพิกล แปลก ๆ (คิดเอาเอง) ถามเรื่องน้อยนุ้ย ที่ฉันเฉยเมยเกินไป ฉันก็บอกไปว่า “พี่ไม่ชอบเด็ก บลาบลาบลา” จะเอาไปบอกกันอย่างนั้นก็ตามใจ หมดความกระตือรือร้นละ อารมณ์ศิลปิน (ป่วง ๆ ) เข้าร่าง ขออยู่กับตัวเองก่อนนะจ๊ะ

..................................................................................