เข้าสู่การเลือกตั้งอีกครั้ง การแข่งขันในวงแคบระดับท้องถิ่น หน้าที่ฉันก็ยังเหมือนเดิม วันเสาร์ไปรับหีบบัตรและอุปกรณ์ต่าง ๆ นั่งอยู่ที่ว่าการอำเภอ ณ เวลาไล่เลี่ยกันกับการเลือกตั้งครั้งแรก ฉันไม่ได้โทรหาเธอ เธอไม่ได้โทรหาฉัน แม้ว่าฉันจะหวนคิดถึงวันนั้นเพียงใด ฉันก็เลือกจะทำแค่เพียงคิดถึงอยู่ตรงนี้ อยู่อย่างนี้

ช่วงนี้ฉันอยากไปดูหนัง อยากกินกาแฟ อยากยืนเลือกหนังสือในร้านเดิม ๆ อยากเดินเล่นไร้สาระ อยากกินไอศรีม สองวันก่อน ฉันไม่อยากทำงาน ฉันไม่มีความคิดที่จะทำอะไรในสำนักงาน แม้แต่เรื่องตื่นเต้นที่หาอยู่เรื่อย ๆ

ฉันปลีกตัว หาข้ออ้างลางานช่วงบ่าย ไปหาน้องจอย กับน้องนุ้ย  (นุ้ยเป็นน้องของจอยซึ่งเป็นลูกของเพื่อนรักของพ่อกับแม่ และโตมากับฉัน ผูกพันกันดั่งพี่น้องร่วมสายสะดือ) ได้รับข่าวดีที่นุ้ยสอบติด ม. บูรพา คณะแพทย์ น้อง ๆ ชวนฉันไปเที่ยวในวันที่ต้องพานุ้ยไปส่งที่หอพักที่นู่น นุ้ยบอกว่าให้อยู่ที่นั่นสักสองสามวันกับพี่จอย จะพาไปเที่ยวกรุงเทพ จะพาไปเล่นที่จุฬา ไปหาปุ๋ย (แฟนนุ้ย) ที่เรียนอยู่ที่นั่น ฉันบอกไปว่า “ขี้เกียจไป”

จริง ๆ ก็อยากไปนะ อย่างน้อย ๆ ก็อยากไปดูคณะนิเทศ หรือไม่ก็คงไปเจอเพื่อนในบล็อก อาจได้เจอปลา อาจได้เจอพี่รอง พี่ต๋อย พี่พาย พี่นิว พี่อุ้ย พี่ผึ้ง และคนอื่น ๆ ที่เคยชวนไว้ว่าอยากเจอกัน เอาไว้ก่อนละกัน ถึงวันนั้นอาจตัดสินใจปุบปับไปก็ได้

บ่ายโมงของวันพฤหัสก็ออกมาห้างกับน้องรักทั้งสองคน หมกตัวอยู่ในร้านหนังสือ ฉันไม่ซื้อหนังสือเพราะไม่มีเล่มไหนน่าซื้อ แต่ได้อุปกรณ์ต่าง ๆ ในการทำสมุดทำมือมาแทน กินไอศรีมกับน้อง ๆ จริง ๆ อยากกินกาแฟกันมากกว่า แต่ Upper House ร้านโปรดของฉัน ร้านความทรงจำมากมายของฉัน ยังคงปิดซ่อมปรับปรุงไม่เสร็จ

วันศุกร์อยู่บ้าน บ้าดีเดือดกับสมุดทำมือ เล่มแรกทำให้ไอ้เด็กป่าน สวยแฮะ เริ่มไม่อยากให้ แต่ได้ทำชื่อติดไปแล้ว เด็กมันดูจะติดฉันยังกะเป็นพี่ในไส้มัน ก็เลยทำให้เป็นที่ระลึก เล่มที่สองทำให้ตัวเอง เล่มหนาเชียว มีกระดาษหลายแบบ แต่ไม่ยักกะสวยเท่าอันแรก เล่มที่สามยังไม่ได้ทำปก กะทำให้อาจารย์ แต่ผ้ากับกระดาษหมดก่อน ขอเวลาไปแอบจิ๊กกระดาษที่สำนักงานก่อนค่อยทำเล่มต่อ ๆ ไป :p มันออกแนวประหลาด ๆ แต่เอาน่าทำสวยมากก็ไม่ใช่ทำมือซิเนอะ!!! เอาไว้เขียนอะไรฟุ้งซ่าน กวีดี ๆ เนื้อเพลงที่ชอบ และวาดภาพอะไรลงบ้าง

พ่อเดินผ่านฉันที่กำลังองค์ลงทำงานศิลป์จนรกบ้านว่า “เป็นอะไรเนี่ย” แล้วก็พูดกับแม่ว่า (แม่แอบมาบอก) “ลูกเป็นอะไร บ้างานฝีมือเหรอ ลูกเป็นอะไรรึเปล่า ? ถุงไหมพรมสีชมพูน่ะ อย่าบอกนะว่ามันถักเอาเอง หนังเช่าก็เอามาดูคนเดียว วัน ๆ ฟังเพลงซ้ำไปซ้ำมา อ่านแต่แปรง พันสาย (พ่อเรียกแบบนี้) มันเป็นอะไรรึเปล่า” แม่เล่าไปดูฉันติดกาวสมุดไปพลาง ฉันก็ตอบไปว่า “องค์ลง” เมื่อฉันไม่ตอบอะไรมากกว่านนี้ แม่ก็ชิงถามว่า “หนังสือลายทางกับถุงสีชมพูนี่ของใคร” ฉันก็ตอบไปตามความจริง แม่ก็ไม่ได้ทำสีหน้าเคร่งเครียดเหมือนเดิม แค่ตอบว่า “จะทำสวยเหมือนพี่เค้ามั๊ยนั่น” ฉันก็ทำหน้างงและถามไปว่า “อย่าเรียกเค้าพี่ซิ เค้ายิ่งแก่ ๆ อยู่ 555+” แม่ก็หัวเราะทำหน้าตาสบาย ๆ และพูดติดตลกว่า “เค้าจะโตกว่านี้มั๊ย” - -“ นั่นซื!

เด็กโทรหาบ่อย ๆ วันละเกือบ ห้า-หก รอบ ทุกครั้งถามว่า “โทรหาพี่นุ้ยรึยัง” ฉันก็บอกไปว่า “ยัง” ถ้าฉันจะโทรก็โทรเองแหละไม่ต้องให้ใครเตือนหรอกค่ะ แล้วเขาก็โทรมา ฉันขี้เกียจคุย ไม่รู้จะคุยอะไร ก็เลยไม่รับสาย ไม่โทรกลับ ไม่มีความกระตือรือร้นอะไรเท่าไหร่ เฉย ๆ

ไม่รู้จะคุยอะไรจริง ๆ ฟังเพลงคนละแนว ดูหนังคนละแบบ น้องเค้าไม่ดูฟุตบอล ไม่อ่านหนังสือ ไม่ชอบกวี ไม่ฟังเพลงบรรเลง ฟังแต่อาร์เอสโปรโมชั่นที่ชวนหูฉันบรรลัยอยู่เรื่อย ๆ ไม่เล่นเน็ท ไม่เล่นเกมส์ ไร้รสนิยมทางศิลป์ ชอบเดินควง ชอบให้ไปหา แต่ฉันชอบอยู่บ้าน และไม่ต้องการให้ใครมาหา มีแค่ขี้อ้อน เอาใจเก่ง น่ารัก ยิ้มชวนละลาย แต่ก็ไปกันไม่ได้จริง ๆ อยากมีช่องว่างต่าง ๆ นานามากกว่านี้ละมั๊ง  นี่ฉันเล่นตัวรึเปล่า?? ก็เห็นมั๊ยละ จะให้คุยอะไรกับเด็กคนนี้ นอกจากคำพูดล่อเด็กไปวัน ๆ ซึ่งฉันขี้เกียจ และไม่จำเป็นต้องใช้คำพูดแบบนั้นอีกแล้ว ผ่านช่วงตื่นเต้นเสียแล้ว เบื่อละ ถ้าคุยเรื่องต่าง ๆ ได้เหมือน อ. คุยกันถูกคอแบบนั้น หนังสือ เพลง หนัง กวี คอมพิวเตอร์ และอื่น ๆ ฉันคงมีความสุขกับเด็กคนนี้ที่สุดก็เป็นได้ เฮ้อ!! ทำไมต้องแยกกันมาด้วยนะ แต่ละคนเนี่ย.. ขอแบบรวมร่างมาให้สักคนเหอะนะ....

ไม่คิดอะไร เพราะไม่อยากคิดอะไร เลยมาลงกับการทำอะไรสักอย่างที่ทำให้ไม่ต้องหยุดนิ่ง ไม่มีเหตุผลดลใจให้ทำอะไรอย่างจริงจัง แต่เรื่อยเปื่อย แค่คิดถึงเรื่อย ๆ คงเหมือนที่ ฟอเรส กั๊ม วิ่งไปโดยไม่มีเหตุผลละมั๊ง

ทำสมุดทำมือเสร็จก็หมกตัวในห้อง นั่งพิมพ์ “การล่มสลายของสถาบันครอบครัวที่ความรักไม่อาจเยียวยา” (ที่ยังไม่ได้คืนอาจารย์ท่านนั้น) กะพิมพ์ให้หมดเล่มแล้วเข้าเล่มเอง เป็นหนังสือทำมือ เพราะหาซื้อไมได้แล้ว บางทีจิตก็ไมได้อยู่กับสิ่งที่ทำ จนต้องกระชากคืนมาหลายครั้ง ก็ดีนะ ฝึกสมาธิไปอีกแบบ

เหนื่อยใจดีจังช่วงนี้ คิดอะไรด้วยใจสั่น ๆ เพ้อ ๆ ทำงานฝีมือ อากาศเหงา ๆ แต่ทำไมรู้สึกว่าเวลาเดินเร็วจังเลยนะ...

..........................................................................................