ตื่นแต่เช้าโคด ๆ ทำงานบ้านเสร็จก็ไปเที่ยวกัน ไปหนองคายไหว้พระ เที่ยวตลาด ซื้อเครื่องรางของขลังห้อยรถยนต์มาอันนึง ไว้ส่งให้เจ๊ที่เชียงใหม่ และฉันนั่งไปในรถด้วยสภาพแกล้งหลับ ฟังเพลงในโทรศัพท์จนแบตเกือบหมด เหนื่อยมากมาย กลับมาลงหน้าห้าง รู้สึกว่าขี้เกียจเดินละ เลยซื้อเกมส์ที่หน้าห้าง รู้สึกแปลก ๆ ว่าทำไมวันนี้ไม่อยากขึ้นไปนะ

            แล้วก็เป็นผลเมื่อ ขับรถผ่านหน้าห้างมาคนตัวเล็กก็โทรมาบอกว่าอยู่บนห้าง  - - บอกว่าเจอเด็กน่ารัก ๆ ก็เลยยุให้เดินไปขอเบอร์ แต่เค้าบอกว่าไม่เจอกันแล้ว (ดีใจ) คุยกันมาเรื่อย ๆ จนถึงตลาด คุยอะไรกันก็ไม่รู้เรื่อย ๆ จนมาถึงเรื่องอี๊ด เรื่องที่ไม่อยากพูดถึง และก็ไปเรื่องอื่น ๆ ที่เหมือนฝ่ายนั้นโทรมาป่วนเสียมากกว่า เพราะถ้าไม่งั้นคงไม่มีเรื่องให้ต้องโทรมา บอกว่าซื้อหนังสือให้หนึ่งเล่ม ฮึ่ม ๆ อารมณ์เสียนิด ๆ เพราะฉันมันขี้โมโหไปเรื่อย เลยโดนเหวี่ยง.... แต่ชอบแฮะ ตื่นเต้นเร้าใจดี

            แม่บอกให้วางสาย ฉันเลยต้องวาง ไม่ดีเลยเนอะ... ต้องมาปั้นหน้าคุยกับคนที่ไม่อยากมองเนี่ย

            ตอนเย็นเตะบอลแล้วก็นอน วันนี้จิตใจจดจ่ออยู่ที่โทรศัพท์ว๊ะ สนุกดีส่งไปส่งมา บ้าบอจริง ข้อความละสามบาท โทรคุยยังประหยัดกว่าอีก - -

            เตะบอลชนะไปหลายนัด ไม่รู้ว่าอ่อยให้รึฉันเก่งเอง อิอิ ก่อนออกจากห้องไป ดันเดินไปดูจดหมายอี๊ดข้างฝา แล้วก็เลือกถามขึ้นมาว่า “นี่ใช่คนที่อยู่ในบล็อกคนรักหมารึเปล่าครับ” แต่เดินเข้าไปใกล้ฉันก็ไม่พอใจแล้วนะ ถ้อยคำในนั้นมันเกี่ยวกับหมารึเปล่าละว๊ะ ด้วยสีหน้าที่ไม่มีรอยยิ้มกับสายตาที่มองไปทางอื่นฉันตอบห้วน ๆ ว่า “ไม่ใช่”

            อย่าเข้าใกล้ส่วนที่ฉันไม่ต้องการให้คนอื่นเข้าถึงได้มั๊ย หยุดอยู่ตรงที่ที่ฉันอนุญาต ก่อนที่จะไม่มีที่ไหนให้ยืน...